Aventyr - Madeira 2009

‘Aaawh, plons’, galmt het door de donkere, lage levadatunnel. We schrikken ons rot. We zijn weer met z’n vijven op pad. De tunnel is modderig en nat en daarom lopen we op de smalle betonnen rand van de levada. Edith glijdt uit en stort zo de levada in. Gelukkig is deze ondiep. Ze klautert er snel uit en loopt geschrokken haastig de tunnel uit. Hier kunnen we goed kijken of ze gewond is. Gelukkig valt het mee.

Klaar voor de tunnel met onze hoofdlamp op

Wel een snel blauw en dik wordende vinger. Ze is van top tot teen tot de draad toe nat. We zetten haar dus maar even in de zon om te drogen. Ondertussen eten en drinken wij wat. Als ik mijn handen wil wassen, verstap ik me en val languit ongeveer anderhalve meter lager in een enorme bramenstruik. Gelukkig in een bramenstruik, want daaronder is tientallen meter niets, helemaal niets. Geschrokken trekken Bert en Denis me er uit. Ik zit vol schrammen en doornen in mijn handen en benen, maar voor de rest ongeschonden.

Bert spoelt zijn moddervoeten in de Lavada

Aan het einde van de lange tunnel een geweldige waterval. Een afdakje beschermt je tegen de ergste regen als je hier onderdoor loopt.

Het is het dagje wel zo. Denis heeft de wandelingen van vandaag uitgezocht. Vorige week had hij nog hoogtevrees, maar schijnt hier op wonderbaarlijke manier van genezen te zijn. Het is het pad met de meeste steile afgronden wat we tot nu toe hebben gelopen. Gelukkig is het wel een erg breed pad. We maken ons op voor de volgende tunnel. Regenjas aan, hoofdlamp op. Deze tunnel is veel langer en blijkt nog natter en modderiger. Als de modder bijna over mijn hoge bergschoenen heen loopt, vind ik het genoeg. Lange donkere tunnels zijn toch al niet mijn hobby en de wetenschap dat ik deze ook weer terug moet lopen, verhoogt niet echt de motivatie. We draaien dus om, picknicken nog met een weergaloos uitzicht (het lijkt wel of Madeira het slechte weer van ons vorige bezoek en de eerste week, deze week goed wil maken, we zien echt een hele week bijna geen wolk aan de lucht). Met onze Renault Modus met vijf man scheurt Denis richting Porto Moniz in het noordwesten. Hier worden we verwelkomd met een groot bord “DANGER”. Het eerste deel van de levada blijkt op instorten te staan en we kunnen niet verder. Na onze belevenissen van vandaag zullen we het noodlot maar niet verder tarten. We kunnen wel met de auto omhoog naar een voetbalveld. Hier lopen we 15 minuten via een zandweg stijl naar beneden en dan de levada verder. Deze is compleet anders. Prachtig groen. Het lijkt wel of we in tropisch (regen)woud lopen met overal varens om ons heen. Kleine vogeltjes eten gewoon uit mijn handen. Weer lopen we door een tunnel. Deze keer redelijk droog. Een kletterende waterval ontvangt ons aan het eind. Gelukkig hebben ze een afdakje gemaakt. De middag is aardig gevorderd en we lopen terug. Denis scheurt onze Renault Modus via de zuidwest kust weer terug naar de haven. Hier duikt iedereen weer zijn kajuit in op hoop van een internetverbinding. Er “gaat een gerucht van zuiden wind” en iedereen wil graag door. We hebben nu ook alles kunnen doen wat zo graag wilden. Vooral de laatste week hebben voor ons in hoog tempo veel gedaan. Het is of we het ons beiden ook niet voor kunnen stellen dat het hier een week achtereen mooi weer kan zijn. De weerberichten zien er positief uit. We gaan ons klaar maken voor vertrek morgen.

14-3-2009 en 15-3-2009

Twee rustige dagen aan boord met de helaas altijd weer terugkomende karweitjes. Bert is met de site bezig en ik probeer een redactioneel artikel over de Canarische eilanden te schrijven. Zondag maken we apfelstrudel die we met z’n zevenen in de zon verorberen.

13-03-2009 De vierde wandeling in één week, we kunnen het ook te gek maken

“Boca da Corrida” riep de buschauffeur, wij genieten van de vele vergezichten die ook deze bustocht weer met zich meebrengt. “Boca da Corrida” riep de buschauffeur voor de tweede keer, we schrikken op dit is onze busstop. We kijken opdat moment echter tegen een zwarte helling aan. Als we uitstappen zien we dat de zwarte helling een steile asfaltweg is, we kijken waar we naar toe moeten en de chauffeur gebaart ons dat we hier toch echt omhoog moeten. We hadden het natuurlijk moeten weten in ons wandelboekje stond, neem bus 61 naar Jardim da Serra en van hier de Taxi. Maar voor wie de hoge taxikosten wil uitsparen is er ook de mogelijkheid om via de zeer steile beklimming van 350 meter de Bocca da Corrida te beklimmen. Samen met een Engels stel begonnen we aan onze beklimming. Een uur later stonden we boven, Annette haar benen waren al verzuurd voordat de werkelijke wandeling nog maar begonnen was. Voor vandaag stond een wandeling naar de Pico Grande (1654mtr) op het programma. Hiervoor starten we in Boca da Corrida via de Pico do Serrainho, Boca do cerro, Pico Grande moeten we uiteindelijk weer in Curral das Freiras uitkomen. De plek waar we afgelopen woensdag onze wandeling eindigden. Deze wandeling zal ons over de koningspaden van weeleer voeren, in vroegere jaren werden deze paden gebruikt als verbinding tussen het Noorden en Zuiden van het eiland. Als we boven zijn bij Boca da Corrida genieten van een geweldig uitzicht met in de diepte Curral das Freiras ons einddoel voor vandaag, de haven van Funchal (helaas zien we onze boot net niet liggen) en Pico Ruivo en Pico do Arieiro de bergtoppen van de wandeling van afgelopen zaterdag. Onze wandeling start met de volgende steile klim maar we worden opnieuw beloond met een geweldig uitzicht, het is zo helder dat we een paar bergkammen verder kunnen kijken en zien het hotel liggen waar we met Ria en Otto vorige jaar nog wat hadden gedronken. Een geweldig locatie (www.residencialencumeada.com) om verschillende wandeling te starten en de kosten € 40,= voor een overnachting voor twee personen is ronduit goedkoop. Als we verder gaan moeten we ons een wegbanen door manshoge en soms hogere bremstruiken, helaas staan ze nog niet in bloei we lopen opdat moment op de bergkam en als de bremstruiken even wijken hebben we aan beide zijden een magnifiek uitzicht we hebben echt geluk dat het opnieuw een zeer heldere dag is. Als we verder lopen komen we bremstruiken tegen die wel prachtig in bloei staan het is echter een variant met heel veel stekels. Annette zit dan ook volledig onder de schrammen en als ze vervolgens ook nog uitglijdt is het feest compleet. We lopen langs de indrukwekkend rotswand van Pico Grande en gaan gebukt door de stekelige brem een pad omhoog richting de Pico Grande we zijn zo vermoeid dat we de Pico Grande vanaf de voet bekijken en niet de 1,5 uur heen en terug ook nog eens lopen. Maar direct aan onze afdaling richting Curral das Freiras beginnen. Het pad wat nu volgt is zeer smal, glad en gevoelig voor aardverschuivingen, doordat het vorige week flink gesneeuwd heeft zien we onderweg verschillende kleine watervalletjes.

Een mooie gelegenheid om onze flessen weer bij te vullen, want onder de brandende zon bij zo’n 25 graden is drinken zeer belangrijk. We zijn opdat moment 4,5 uur onderweg en ik krijg wat last van mijn linkerenkel en rechterknie, is vier wandelingen in één week toch misschien iets teveel. Nee het pad is ondertussen toch zwaar,oneffen en steil. Het laatste uur dalen we af door een kastanjebomenbos wat door bosbranden gedeeltelijk verwoest is, om vervolgens in een heerlijk ruikend eucalyptusbos te komen. De wandeling eindigt in wat wellicht eens een campinglaats is geweest maar nu een prachtig bloemenwildernis. Ondanks dat het lichaam tegenstribbelt lopen we de laatste 2 km over de weg terug naar Curral das Freiras om aldaar wachten op de bus op een terras te genieten van een welverdiend biertje. We kunnen beiden geen boe of ba meer zeggen. Als we in Funchal uitstappen zijn we beide stram. We zijn dan ook wat blij met de uitnodiging van Steve om bij hem aan boord te komen eten, samen met Denis en Edith van de Harmonie en Chris en Barbarra van de Dream our two. We hadden de Dream our two voor het laatst gezien in Santa Cruz de Tenerife zij zouden direct naar de Algarve zeilen. Een gebroken voorstag en gescheurde Genua en veel ravage aan boord heeft uiteindelijk doen uitwijken naar Madeira. Het zit niet altijd mee maar wij kijken terug op weer een geweldige dag.

11-03-2009 Route de 25 Fontes de Risco (25 watervallen)

‘En hebben jullie dan in Funchal afgesproken’, vraagt de 80-plusser Duitser aan ons als hij hoort dan ons 5 koppig groepje uit 3 verschillende nationaliteiten bestaat en op even zoveel verschillende boten in de haven ligt. We vertellen hem dat Steve vanuit de Azoren is gekomen, Edith en Denis vanaf Gran Canaria en wij vanuit Tenerife. ‘Welnee, vorige week kenden wij elkaar nog niet’ , is ons antwoord. De Duitser met zijn 75-jarige vriend is net als wij het bord waarop in 5 talen, Gevaarlijk, niet passeren’, staat aangegeven gewoon voorbij gelopen. We hebben vandaag met z’n vijven een auto gehuurd om één van Madeira populairste wandelingen naar een waterval en 25 fonteinen te lopen. Deze wandeling is niet met bus te bereiken. Het weer werkt weer mee na een autorit van bijna anderhalf uur kunnen we de benen meer dan 4 uur laten

stijgen en dalen. Bij de watervallen stort het water van de rotsen boven ons ongeveer 100 meter kletterend naar beneden. Het pad is grotendeels bebost en we lopen langs een groen begroeide levada. Ons waterflessen vullen we gewoon bij in één van de honderden waterstroompjes langs de kant. De wandeling zelf is niet heel bijzonder, maar de watervallen zijn zeer de moeite waard. In de avond komen Steffi en haar ouders langs. Ze hangen aan onze lippen over hoe het leven op de oceaan is. Bijna iedere “niet zeiler” vraagt zich af hoe we dat in de nacht doen op de oceaan. Gooien we dan ons anker uit? Met een diepte van minimaal 5000 meter is dat een beetje lastig. Ze vragen echt honderduit en vinden deze ontmoeting een belevenis. Steffi woont in Wenen en we zijn van harte welkom. Erg leuk, maar laten we eerst maar eens kijken of we hier weg komen. Dagelijks bestuderen we het weer om naar de Algarve of eventueel naar Marokko te kunnen varen.

Maar de windpeiltjes staan nog steeds pal tegen. We hebben het hier prima naar ons zin, maar willen ook weer heel graag verder.

10-3-2009 De wereld is klein

‘Hallo ihr beide’, snelle voetstappen klinken achter ons. Als we ons omdraaien kijken we in het lachende gezicht van Steffi, onze Duitse medewandelaarster tijdens onze sneeuwtocht. Hoe is het mogelijk dat je elkaar op een hele andere plaats weer tegenkomt. Er lopen hier 25.000 toeristen rond en net als wij met de bus op het uitzichtspunt Eira do Serrado zijn

aangekomen, rijdt zij met haar ouders in de auto de parkeerplaats op. De wolken beginnen zich al weer te ontwikkelen en we spreken af elkaar dan ook maar een 3^e keer te zien, morgen bij ons aan boord. De lucht is strakblauw en niet alleen de busreis maar ook het uitzicht is spectaculair. Wij gaan op weg naar Curral das Freiras, een korte wandeling waarbij we alleen dalen. De wolken die soms uit het niets verschijnen, ontwikkelen zich gelukkig niet verder. We hebben op Madeira nog niet zulk stralend weer gehad. Het pad is niet spectaculair maar het uitzicht op de omringende bergen is zeer de moeite waard. Als we op de bus terug zitten te wachten stelt een slimme taxichauffeur een ritprijs voor vier personen voor, net iets goedkoper dan de bus.

Een Noors stel zegt meteen:’ are you coming with us, it is cheaper than the bus’, en binnen 10 seconden zitten we met twee onbekenden, maar erg aardige Noren in de taxi. De Noren hebben wel een timesharingsappartement en zijn hier erg tevreden over. De taxichauffeur is duidelijk zuiniger op zijn auto dan menig buschauffeur op zijn bus. In de bus hebben we veelal het gevoel dat we in op zee veiliger zijn dan op de weg. Met de taxi gaan we met een gangetje dat zelfs een schildpad ons bij zou kunnen houden, maar we worden uiteindelijk netjes bij de haven afgezet voor de afgesproken prijs.

08-03-2009 en 09-03-2009 Gezelligheid troef in de haven

De weersvoorspelling voor deze zondag en maandag beloofden niet veel goed. De zondag was dan ook fris (maar geen kacheltje nodig), bewolkt en regenachtig. Mooie tijd om de site bij te werken. Maandag werden we verrast met zon en heerlijk weer. Ook goed weer voor Bert om in zijn favoriete plaats, de achterbakskist, te duiken. De achterankerlier werkte niet goed, na het plaatsen van de radarpaal (waardoor deze 3x gedemonteerd en gemonteerd is). Hij loopt nu weer als een zonnetje. Helaas zat Bert niet alleen even in het nauw maar ook letterlijk in de stront. De toilet doet weer raar en nader onderzoek is vereist. Helaas is de klus niet geheel te klaren, daarvoor moet een gat in de ontluchting aan de zijkant van de boot geboord worden. Iets wat nu helaas niet mogelijk is, omdat we aan beide zijden een boot hebben liggen. Een klusje wat nog maar even moet wachten tot de volgende haven. Het is inmiddels ook gezellig druk in de haven aan het worden. Lagen we in het weekend nog maar met 2 boten, nu zijn het twee rijen van drie dik. Achter ons ligt een Ier die in Frankrijk woont en met een “Nederlandse” boot, een Breehorn 37 vaart. Het is meteen de reden voor een praatje. Onze buren vinden ook heerlijk dat ze weer Frans kunnen praten en nodigden ons drieën uit voor een borrel voor het eten. Het eten hebben we maar overslagen. Hun huisdrank, rum met suiker en limoen, vloeide rijkelijk en de conversatie in het Frans en Engels werd steeds chaotischer. Het geluidsniveau werd er niet minder door. Een erg gezellige avond , waarna we snel in een diepe slaap vielen.

07-03-2009 De drie Pico’s laten zich niet gemakkelijk bedwingen

De wind komt van rechts, blijf dus zoveel mogelijk rechts lopen om de windstoten op te kunnen vangen, schreeuwt Tania onze gids. Moeizaam lopen we over het pad terwijl de ijskoude wind door onze (te dunne) broekspijpen giert. Het is -1 en terwijl we gisteren ondergedompeld zijn in luxe en comfort lijken we nu aan de tocht der ontberingen te zijn begonnen.

Onze buren Edith en Denis hebben in het restaurantje op de Pico de Arieiro (1818m) waar we onze tocht zijn begonnen nog twee dikke wollen mutsen gekocht. Het pad van ongeveer 70 centimeter wordt aan beide kanten geflankeerd door honderden meters diepe ravijnen. Gelukkig hebben ze wel stevige relingen gemaakt. Wolkenslierten ontnemen ons soms het zicht. De wind wordt snel minder maar een andere plaaggeest komt letterlijk op ons pad; sneeuw.

En heel veel sneeuw. Gisteren was de toegangsweg nog gesloten en Tania onze gids heeft dit in de 10 jaar dat ze dit werk doet nog nooit meegemaakt.

Gelukkig is er een reilingdraad gespannen als we over 90cm breede sneeuwpad langs de afgrond lopen. Deze paden zijn typerend voor de gehele wandeling.

Één van de bergtoppen ziet er volgens Tanja uit als een kleine Boedha

Moeizaam banen we ons een pad door de soms kniehoog diepe sneeuw. Om de adrenaline in ons bloed niet nog hoger op te laten lopen stelt Tania voor het pad met de tunnels te nemen. Met een zaklamp proberen we de grote plassen in de tunnels te ontwijken. Na de derde tunnel is het pad met hiernaast direct een honderden meters diepe afgrond geblokkeerd door sneeuw. Een andere groep met gids Sandra zit ons op de hielen en Sandra wil een touw overbrengen. Bert knoopt het touw om haar middel, mocht ze toch uitglijden dan hangt zo nog aan Bert (fijn idee?). De sneeuw is te zacht en ook Sandra vindt verder gaan te gevaarlijk. We lopen dus terug aan gaan toch de moeilijke route over de 2^e hoogste top van het eiland Pico de Torres (1851m). De steile klim van meer dan 30 minuten over deels sneeuw vergt het nodige. Ons doel de Pico de Ruivo (1862m) de hoogste top van het eiland zien we hier vandaan liggen, maar eerst moeten we weer dalen en stijgen. De sneeuw wordt er niet minder op en zeker Denis met zijn hoogtevrees beleeft menig moeilijk moment. Het is wel een weergaloze ervaring. De uitzichten zijn werkelijk spectaculair en de sneeuw maakt het zeer bijzonder. Er zullen weinig mensen een tocht als deze hier gemaakt hebben. Na vierenhalf uur lopen komen we bij een klein kerkje. Hier is nog een kwartier vandaan lopen naar de top. En die top zullen we nu hebben ook. Een aantal wandelaars vindt het hier in de zon wel prima. Wij klimmen met de Duitse Steffi nog even door. De benen worden wel zwaar en papperig. Het laatste stuk naar ons busje in Achada do Teixeira gaat niet meer zo gemakkelijk. We zijn nu al meer dan 6 uur onderweg. Ons wandelboek beschrijft deze wandeling al uiterst inspannend en wij hebben nog een stukje extra gelopen. Het busje brengt ons met het inmiddels bekende Maderileense tempo weer via Santana terug in Funchal. Met een beker glühwein sluiten we de dag in stijl af.

06-03-2009 Een dagje ruiken aan luxe

Sheryl, de Engelse die ons heeft gelokt voor de presentatie staat ons al op te wachten. Oh gelukkig we zijn er, alleen we mogen niet over de boot praten maar zeggen dat we in een privé appartement in de stad zitten. Een zuiderbuur ontvangt ons zeer hartelijk, vertelt honderduit over Madeira, prijst en passant nog drie restaurants aan (natuurlijk wel even zeggen dat we via hem komen). ‘En hoe lang blijven jullie nog’ , vraagt hij. We kijken elkaar aan. ‘Eh nog twee weken. ‘Zo drie weken in Funchal, dat is lang’. ‘Ja vorig jaar vonden we het zo mooi, dat we onze normale wintersportvakantie nu hier doorbrengen’. Razendsnel verzinnen we de antwoorden. ‘Wat hebben jullie nu voor het appartement en de vlucht betaald’? Bert zegt tactisch: ‘ja, dat regelt Annette altijd’. ‘Zijn jullie met Transavia’? ‘Ja’, antwoord ik, in de hoop dat Transavia inderdaad op vrijdag vliegt. Maar onze zuiderbuur gaat gelukkig teveel in zijn absoluut niet onaardige eigen verhaal op. Daarna worden we rondgeleid door het werkelijk prachtige 5 sterren Royal Savoy Hotel (en het uiteindelijke prijsvoorstel is zeker in verhouding met de luxe). De appartementen zijn van alle luxe voorzien, evenals uiteraard het complex met wel 7 zwembaden en alles wat je maar kan wensen. De anderhalf uur wordt wel meer dan 3 uur. We kijken onze ogen uit, naar heerlijke bedden, grote televisies, echte kledingkasten en alles wat wij zo’n beetje ontwend zijn. Aan het eind van het leuke gesprek krijgen we onze waardebon voor een wandelexcursie (een beetje schuldig voelen we ons wel). In plaats van € 65,- betalen we nu maar € 10,- met z’n tweeën. We boeken die direct weer bij Sheryl. De gewenst wandeling is zelf heel lastig te doen met het openbaar vervoer of auto omdat je drie bergpassen overgaat en aan de andere kant weer uitkomt waar geen bussen rijden. Wij vertellen Sheryl weer honderduit over La Gomera.

05-03-2009 Nu wel naar de Botanische tuin

De bus zet ons voor de deur af, dus kunnen we niet verdwalen. We weten inmiddels ook de procedure rondom de buskaartjes. In de bus betaal je € 2,05 en vooraf € 0,90. Er zijn opwaardeerbare buskaarten. Handig om te weten. De tuin overtreft onze verwachtingen. Behoorlijk groot, vol met bloemen en gekleurde planten en met een werelds uitzicht over de zee en de stad. Er is zelfs een verzameling tropische vogels en er leeft een grote schildpad. Deze imposante dieren hebben we meerdere keren op de oceaan gezien, maar dan duiken ze snel weg.

Deze stoffel doet zelfs een rondje langs het publiek. Uiteraard gaat het niet echt snel. Van buxus knippen hebben ze ook duidelijk kaas gegeten. Wij vermaken ons wel een paar uur tussen deze bloemenpracht. De buschauffeur terug, lijkt wel een broer van de chauffeur in Santa Cruz. Ook deze probeert minimaal 10 minuten voor tijd bij zijn eindbestemming te zijn en rijdt met een noodgang de smalle en steile straten van Funchal door.

04-03-2009 Levada Bom succeso is een wisselend succes

Vanmorgen is ons kacheltje nog heerlijk, maar het kan al snel uit. De zon breekt door en maakt het meteen anders en ons actiever. Met wat moeite vinden we de bus naar de wijk Monte op 550 meter. We weten nu ook weer waarom we het 5 maanden geleden zo jammer vonden dat we Madeira te snel weer gingen verlaten: de natuur is hier werkelijk prachtig

en weelderig. Het eerste park staat al vol met bloeiende magnolia’s en azalea’s. Het contrast met de Canarische eilanden, waar aan de zuidkant alleen een paar cactussen groeien is enorm. Hier is ook het zuiden groen en vol met bloemen.

We willen via de Levada (waterkanaal) Bom Succeso naar de Botanische tuin lopen. De wandeling is prachtig, veel eucalyptisch bomen, mooie bloemen en een snel stromende rivier. Het is ongelooflijk dat je zo dicht bij het centrum van Funchal zo rustig in de natuur kan wandelen. De modderigheid na alle regen valt ook nog mee. Er zijn wel wat bomen die ontworteld zijn en het pad blokkeren. Maar met wat klim- en klauterwerk is er nog aardig door heen te komen. De zon schijnt heerlijk en we wandelen weer in korte broek. Het klinkt allemaal optimaal, alleen we zien we continu de kabelbaan naar de Botanische tuin, maar zelf komen we er niet. We zitten veel te laag. Jammer, we gaan morgen maar met de bus. We hebben prachtig uitzicht over de stad en de haven. Aan het eind van de Levada kunnen we een smal (trap)pad langs huizen naar beneden lopen. Alleen… er staat bij één van de huizen een grote herder te blaffen, en die moet met gemak over het lage muurtje heen kunnen. We doen twee pogingen, maar het geblaf gaat over in zeer onvriendelijk gegrom en we hebben beiden geen zin om ons in de kuiten te laten bijten. Dat blaffende honden niet bijten durven we niet uit te proberen.

03-03-2009 Hoezo koud, we hebben een kachel gekocht

‘Do you also have small heaters?’ We staan in een winkel voor bruin- en witgoed. Na de 2 laatste dagen met deze “barre kou” zijn we op zoek naar een kacheltje. De man loopt met ons mee naar een andere winkel zo’n 500 meter verderop, waar ze precies hebben wat we zoeken. We hebben ringverwarming op diesel, maar deze werkt op dit moment niet goed en we hebben een hekel aan kou. De sneeuw ligt nog steeds op de bergen en in de krant lees ik dat er boven in de bergen 40 cm (??) sneeuw ligt en er 7 wegen zijn afgesloten. Dit is sinds 1982 niet meer voorgekomen. Om de kou verder uit de botten te verdrijven gaan we op zoek naar een sauna. Een aantal sauna’s is alleen voor gasten, maar bij 1 worden we uitermate vriendelijk rondgeleid. Op de terugweg zien we een excursie voor € 5,-. Nieuwsgierig gaan we naar binnen. Uiteraard zit er een addertje onder het gras. We moeten een presentatie bijwonen van anderhalf uur over een timesharingproject. Eén voordeel heb je als vertrekker; je hebt tijd genoeg. Aanstaande vrijdag gaan we naar hotel Savoy. We mogen van de dame die ons het gelokt heeft, alleen niet vertellen dat we werkeloze cruisers zijn. Zij werkt op provisie en eigenlijk vallen we dus niet binnen de doelgroep. Nou en wij willen een goedkope excursie dus spelen het spel graag mee. De avond verloopt heerlijk warm met ons kacheltje. En er komt een 2^e Nederlandse boot aan in de haven; de Twin een catamaran.

01-03-2009 en 02-03-2009 Sneeuw in Funchal !

‘Brr, ik heb het echt koud’, zeg ik tegen Bert. Ik zit op de bank met een slaapzak over me heen en een kop warme glühwein in mijn handen. Vanmorgen hebben we nog heerlijk in de zon ontbeten, maar rond de middag is het gaan regenen en niet meer gestopt. Het is koud geworden, zelfs met alle luiken dicht en veel kleren aan. We komen de zondag door met internetten en lezen. De volgende morgen is het weer niet veel beter. Het is te koud om je handen boven het dekbed uit te laten komen. Als het even droog is gaan we richting de douche. Helaas voor Bert koud, maar voor mij heerlijk warm. Als ik terugloop geloof ik mijn ogen niet. Iets boven de wijk Monte ligt sneeuw! Verse sneeuw op ongeveer 500 meter hoogte. En dat in maart op Madeira. Verschillende keren doet de zon een poging door te breken. Als we even de stad in willen en eerst nog een kwartiertje met de havenmeester staan te praten komt de regen alweer met bakken uit de hemel. We eten maar bruine bonen en hebben gelukkig nog spannende boeken genoeg aan boord.

28-2-2009 Regen en zon

We ontbijten in onze badjas buiten in de zon. De vele mensen op de kade kijken ons wel wat vreemd aan. Het weer blijkt helaas een gebruikelijk patroon te volgen. Ochtend zon en lekker, daarna bewolking en regen, aan het eind van de middag klaart het weer wat op. We lopen door de mooie straatjes van Oud Funchal. Vorige keer zijn we maar 1 dag in deze stad geweest en hebben hierdoor weinig gezien. Nog genoeg te ontdekken dus. In de haven liggen weer twee cruiseschepen. De AIDA is inmiddels een bekende. Die zagen we regelmatig in zowel Santa Cruz de La Palma als Santa Cruz de Tenerife. Naast de AIDA ligt echt een enorm cruiseschip. Het lijkt wel een flatgebouw. De AIDA lijkt er gewoon klein naast, om maar niet te spreken wat een notendop wij dan lijken. Bert is nog druk bezig om de foto’s van het Carnaval op Santa Cruz op de site te zetten. Wat een werk! Gelukkig hebben we nu internet aan boord. Om de wifi-antenne buiten te kunnen laten hangen fabriceert hij van een lege fles afwasmiddel uit de afvalbak een beschermhoes voor de antenne. In de hals blijkt precies een PG wartel te passen.

27-2-2009 Madeira in zicht (na circa 270 nm)


Äventyr eindelijk weer onder zeil voor de laatste mijlen naar Funchal.

Al vroeg zien we contouren en lichtjes van Funchal. De Islas Desertas, 2 eilanden voor Madeira zien we al eerder. De wind neemt weer iets toe en we kunnen het laatste stuk heerlijk zeilen. De golven zijn afgenomen en de zon schijnt heerlijk. Hier doen we het voor. We genieten van de rust op het water en varen iets voor 12.00 uur de haven in. De havenmeester schreeuwt ons nu niet de haven uit (zie relaas 19 september) en we gaan langszij bij een Franse boot. Een box voor passanten is hier nooit, alleen 9 plaatsen (3x3 dik) langs de kade. De warme douche is heerlijk en eerlijk gezegd ook wel nodig na meer dan 2 dagen alleen zo’n beetje tanden gepoetst te hebben. Andere tochten douchten we vaak in de kuip, maar allebei hadden we hier de fut niet voor. Madeira ontvangt ons met het weer, waarvoor we 5 maanden geleden eerder dan gepland zijn weggegaan. De borden voor de lunch staan nog niet op de tafel of de spetters zorgen voor soppig brood. We laten ons niet naar binnen jagen, en zetten de zonne- alias regentent op. De temperatuur is prima, zeker niet veel minder dan in Santa Cruz op Tenerife. Bert duikt nog lekker even de kooi in.

26-2-2009 Twee dode vogeltjes en vervelende kruiszeeën.

De nacht is prima verlopen, al is Bert steeds weer wat katterig. Ik ben niet echt misselijk, maar erg loom en kan ook niet meer goed lezen. De letters dansen voor mijn ogen (toch de bijsluiter van de oorpleisters maar eens lezen). Er komt meer wind en Bert hijst de zeilen. De wind neemt toe, maar tot een prima 4 tot 5 bft uit het noordwesten (dit was niet voorspeld). Het loopt prima, met ongeveer 6,5 tot 7 mijl per uur. De zee is wel erg vervelend. We varen in de kern van een lagedruk gebied en zowel ten oosten en westen van ons zit veel wind. Waarschijnlijk hebben wij van beiden de golven, want ze komen van drie kanten en zijn ongeveer 2,5 meter. Op haar zijkant dendert Äventyr soms van de steile golven af. Wie beweert dat oceaanzeilen zo heerlijk is met lange deining? Het is allemaal niet echt spectaculair hoog, maar wel vervelend. Lopen binnen in de boot lukt bijna niet meer en iets te drinken inschenken resulteert meestal in net zoveel naast als in de beker. Koken doen we niet, want we hebben allebei helemaal geen trek. Met moeite werken we allebei een halve pizza naar binnen en een paar koekjes. Tegen de avond valt de wind weg, en gaat de motor bij. Gelukkig worden ook de golven minder en kunnen we rustig allebei als twee dode vogeltje op de bank liggen. We zien weer geen enkel schip. We zeilen hier helemaal in ons eentje. Hoewel alleen, meerdere keren per dag zien we dolfijnen. En iedere keer als ze voor de boeg komen spelen is het weer een feest! Ook zien we weer veel zeeschildpadden. Normaal schrijven we dit bij bijzonderheden in ons logboek, maar we maken nu een turflijstje. We komen op 7 schildpadden. Vreemde voor ons onbekende kleine vinnen zwemmen op een meter of 10 van de boot. Als we op onderzoek uitgaan en dichterbij komen versnellen ze en zwemmen ze weg. We zien ook hele kleine vogeltjes. Eentje probeert er op de boot te landen maar het lukt net niet. We hadden hem/haar graag een lift gegeven, want het vogeltje moet wel een heel eind gevlogen hebben. Bert neemt de nachtwacht weer en heeft er een goed gevoel bij en is in de ochtend gelukkig niet meer katterig. Ik voel nog niet top en kan nog steeds niet goed lezen. De positie bekijken en het logboek invullen kost extra veel energie.

25-02-2009 Naar Madeira (circa 270 nm), Bert is voor het eerst zeeziek

Vandaag beginnen we weer met het moeilijkste uit een vertrekkersleven: het afscheid nemen van mensen waar we al een tijdje mee optrekt. We nemen afscheid van Ann Kirsten en Jens, Ulli en Rosa (onze overburen op La Gomera en die hier ook al lang liggen) en Jaap (met Jaap en partner Ellen maakte we een paar prachtige wandelingen op La Gomera). De windvoorspelling is zuid west, draaiend naar zuid en zuidoost. Wel zeer zwak. Maar voor onze volgens vele zeilers “mission impossible” prima (algemeen is dat je van de Canarische eilanden naar Portugal het gemakkelijkste via de Carieb vaart, dit door de heersende noordoostelijke winden en stroomrichting). We doen alles op het gemak en varen rond 10.30 de haven uit. Vreemd precies 5 maanden nadat we op de Canarische eilanden zijn aangekomen gaan we ze nu toch echt verlaten.

De eilanden toch vooral bekend om haar massatoerisme in het zuiden hebben we leren kennen als eilanden met een prachtige natuur, aardige mensen en fruit en groente in overvloed. Een prettig klimaat om (tijdelijk) te leven. De laatste dagen heeft er weinig wind gestaan, en de zee is dan ook kalm. Toch voel ik al weer wat zeeziekte opkomen en met twee etmalen voor deur wil je dit echt wel voorkomen. Steentje, drukbandjes en nu ook de oorpleisters proberen. Het lijkt redelijk te helpen. Terwijl Bert misselijk uit de keuken vlucht voor de bloemkoolgeur (misschien niet zo’n goede keuze op een eerste zeildag) kan ik het nog afmaken zonder naar buiten te moeten. Ook lezen, als mijn hoofd maar plat op een kussen ligt, gaat aardig. We doen vandaag 1 poging tot zeilen, maar er is te weinig wind. De katterigheid blijft bij Bert steeds terugkomen. Een leuke onderbreking van meerdere dagen op zee, is het SSB contact met Dennis uit Dordrecht. Het blijft bijzonder dat je midden op de oceaan met iemand uit Dordrecht praat alsof hij naast je zit. De nachtwacht doen we voor het eerst heel anders. Normaal draaien we beiden 2 wachten, en zit diegene die wacht heeft altijd buiten. Bert zou ook wel een willen solozeilen en draait de wacht nu alleen. Hij kan heel goed snel weer slapen nadat hij is gewekt door de wekker. De radar staat op het alarm. Als er een boot binnen een straal van 10 Nm in de buurt komt, geeft dit een signaal. De route die we varen is heel rustig. We zien geen enkele boot (soms ook wel een beetje eng hierdoor). Bert zet ieder half uur de wekken, kijkt naar buiten, checkt de radar enz. Als hij weer ligt gaat de wekker weer op 30 minuten. Zo slaapt hij toch een groot deel van de nacht. Ik kan vanaf mijn bank het radar/plotterscherm zien en bekijkt dit ook regelmatig. In de Golf van Biskaje of dichtbij de straat van Gibraltar is dit niet te doen, maar hier varen bijna geen schepen. We zien er echt geen één.