19-01-2009 Regen, zon, regen, zon…

“Hé het regent” , zeg ik tegen Bert. We kijken samen naar de druppels op het dakluik en draaien ons nog maar eens om. We zouden met Jens en Ann Kirsten gaan wandelen vandaag, maar boven de bergen is het gitzwart. Geen goed plan dus. De hele dag wisselt het weer tussen strandweer en regen. Net als we op het strand liggen, gaat het regenen. Het poesje wat sinds onze terugkomst op de steiger loopt, vindt het wel gezellig. Hij kruipt in onze kuip bij mij op schoot en spint er lustig op los. Wat een schatje! Als ik niet zo allergisch was en hij geen baasje had, dan wist ik het zo net nog niet. Dan hadden we misschien wel een scheepskat.

18-01-2009 Een dag als thuis

Het lijkt vandaag wel een zondag als thuis. In de middag op verjaardagsvisite bij Ann Kirsten van de Tigger en in de avond visite van Jaap en Laura, die hier al bijna een jaar aan boord wonen en zeer enthousiast zijn over hun trip naar de Azoren. De ochtend was zo om, omdat het boek zo spannend was.

17-01-2009 Dia del San Sebastian

In de zon zitten we achter een enorm glas vers aarbeiensap. Het sap smaakt net zo lekker als vroeger thuis, toen mijn moeder verse aarbeien uit de tuin, prakte voor op de brood en er onder op het bord een dun laagje zoet sap bleef liggen. Achter ons oefent de Zuid Amerikaanse band voor het feest van vanavond. Iets later stopt de band en zien we de optocht langs komen met allemaal folkloristische groepen die zingen en dansen. Er rijden een soort praalwagens die drinken en eten uitdelen. Iedereen verzamelt zich op het plein om gezamenlijk te eten en te drinken. We krijgen paella, bier, fris, gofio (soort zoet brood) en zoete witte bonen. Iedereen is in kledendracht, geniet, eten, zingt en danst. Als La Gomera zo doorgaat, komen we hier écht nooit meer weg, want de sfeer is weer geweldig. We willen een foto maken van een groepje vrouwen en spontaan zetten zo ook ons op de foto. Eén van de foto’s print Jens van de Tigger uit voor de dames en weer moeten wij op de foto en krijgen echt een enorm stuk chocoladetaart. We gaan weer terug aan boord om ons op te maken voor de avond. Als we rond 21.00 de band horen starten zijn we als de kippen bij. Ideaal, nog geen minuut lopen en we staan voor het podium lekker te dansen. Heerlijke muziek weer! Twee bands wisselen elkaar af. Jong en oud staan op de dansvloer in de meest onverwachte danscombinaties. Zo staat een Gomeriaanse uitvoering van “Zeeuw meisje” te dansen met een meisje wat zo van Keilerweg uit Rotterdam weggelopen lijkt te zijn. Als wij het diep na middernacht voor gezien houden, gaan de Gomerianen nog een poosje door. Die zien het bijna weer licht worden

15-01-2009 en 16-01-2009 Diagnose: ankermotor overleden

Zachtjes tikt de regen op ons voorpuntluik. Een aantal jaren geleden lagen we in de stromende regen voor anker bij Poole in Engeland. Op ons berichtje, kregen we een sms van Bert’s moeder terug: “kruip dan maar lekker achter de gebreide”. We nemen dit advies nu maar weer ten harte. In de middag houdt de regen op en is het klustijd. Alle bedrading in de ankerliermotor is compleet verbrand. We zullen dus op zoek moeten naar een nieuwe. Bert verandert een aantal schakelaars en trekt kabel om ook op de voorpunt de ankerlier te kunnen bedienen. Weer genoeg te doen dus. Ook het uitzoeken hoe die motor te verkrijgen is kost weer de nodige tijd. Waarschijnlijk ligt de oplossing bij een bedrijf in Las Palmas op Gran Canaria wordt zoals eerder geschreven vervolgd……

14-01-2009 Wandelgids op La Gomera

De Denen Ole en Birthe hadden ons vorig jaar al gevraagd of we met hun naar het dorpje La Laja wilden wandelen. Ze hadden hier al vier keer bij het uitzichtspunt gestaan en Birthe droomde ervan om hier ooit naar toe te lopen, maar samen durfden ze dit niet aan. Toen we gisteren hier weer rondliepen begonnen ze er meteen weer over. Ja, en dan kan je natuurlijk niet weigeren. Ole heeft al meerdere keren Bert’s duikfles gevuld, dus zijn we blij dat we ook iets terug kunnen doen. Ze gaan ook voor het eerst met de guagua blijkt (zo heet een autobus in het “Canaries). We zijn van plan om ook een deel op hoogte lopen, maar ze hebben net een deel van de berg opgeblazen en als we tien minuten lang alleen maar stenen omlaag zien komen denderen, stappen we maar een bushalte eerder uit. Wij liepen een week of  6 geleden deze wandeling in vrij slecht weer en op een glibberig pad. Nu schijnt de zon en is de grond veel droger. Het eiland is na de regen van eind december wel echt veel groener geworden. Terrassen zijn groen, er bloeien veel meer bloemen en dorre takken blijken nu opeens roze amandelbomen. Het dorpje La Laja is een oase vol met fruitbomen, groene akkers en bloemen. Via de barranco (kloof) lopen we via twee andere dorpjes richting San Sebastian. De hier liggende stuwmeren staan vol met water en de half onder water staande palmbomen doen wat vreemd aan. Het laatste stuk weten we snel een taxi te strikken, want lopen rond het industrieterrein van San Sebastian is aan ons niet besteed. En wat is er lekkerder na een wandeling dan een ijsje in de zon!

13-01-2009 Een brandschoon schip

La Gomera laat zich vandaag weer op haar mooist zien. Helder weer boven de bergen, heerlijk warm en zonnig. We hebben gisteren een bus of 4 zeezout verzameld op de boot en in de week een behoorlijke berg was verzameld. Een groot deel van de dag zijn we hiermee bezig, maar vinden ook nog even tijd om naar het strand te gaan. Het schoon schip heeft nog wel een vervelend staartje. We roken opeens allebei een smeullucht. Bert ging meteen op onderzoek en we zijn behoorlijk geschrokken. Het blijkt dat hij per ongeluk de schakelaar van de ankerlier heeft aangezet. Deze wilde het anker inrollen, maar dat zit natuurlijk vast. De ankermotor heeft door staan te draaien, met steeds meer power. Hierdoor is de accuschakelaar tussen de accu en de ankerlier doorgebrand, nog voordat de zekering eruit kon vliegen. Waarschijnlijk is ook de ankermotor kapot gebrand, balen dus. Nader onderzoek is nog nodig. Wordt dus vervolgd…

12-01-2009 Weer thuis op La Gomera

Grr, klots, knal, beng, woest trekt Aventyr aan haar landvasten. De steiger piept, de lijnen kraken en we liggen om de paar seconden te schudden in ons bed. Wat een vreselijke haven. De swell is enorm en het lijkt wel of de Äventyr wil varen, maar steeds terug getrokken wordt. Ik had al twee bijna slapeloze nachten, maar dit keer doet ook Bert bijna geen oog dicht. Om de nacht toch nog een beetje door te komen heb ik inmiddels het van luisterboek Sjakie en de Chocoladefabriek helemaal “uitgelezen”. We staan dan ook om 6.30 uur behoorlijk brak op, om hieraan te gaan ontsnappen. Om 7.45 stuiteren we weer de haven uit. Heeft gisteren behoorlijk gewaaid, vooral ten noordoosten van ons en er was een golfhoogte van circa 2,60 opgegeven. Als we dit vroeger kustwacht Ouddorp hoorden zeggen, krabden we ons nog tweemaal achter de oren om uit te varen, maar hier hebben we dit bijna altijd. Tussen de 3 en 4 meter komt ook veel voor (aan het einde van deze week). We hebben ook geen keuze, want het gaat aan het eind van de week harder waaien en dan kunnen we hier beslist niet meer liggen. Er staat nog weinig wind als we uitvaren, maar eenmaal los van het eiland  hebben we tussen de 12 en 21 kts wind (windkracht 4, soms heel even 5 Bft). De golven zijn niet echt in verhouding, maar veel hoger. Het is weer een wat onstuimige tocht. We varen ongeveer 40 graden aan de wind en dat is altijd weer een garantie voor veel water over ons heen. De buiskap vangt bijna alle bakken met water op en is dan ook door en door zout als we aankomen. Om zeeziekte te voorkomen stuur ik de eerste anderhalf uur, daarna neemt Bert het samen met Ray (onze stuurautomaat) over. Het is fris en ik duik lekker de kajuit in. Moet wel direct gaan liggen, want anders word ik alsnog zeeziek. Ik voel me alleen net een zieke aap, want naast me ligt een tros bananen. Een lege maag heeft ook weer direct zeeziekte tot gevolg, dus om het uur eet ik een lekker banaantje.  Het is grotendeels bewolkt, maar bij La Gomera komt de zon er weer door. Heerlijk, wat een weerzien weer! Eenmaal in de haven voelt het als thuiskomen. We kennen  genoeg mensen en zelfs ons oude plaatsje is weer vrij. Hebben nog even een klein handgemeen met de havenmeester, want hij wil ons in de passantenhoek van de haven, maar wij hebben gezien dat “onze” box nog vrij en varen hier tegen zijn zin gewoon in. Ik zeg dat ik 3 nachten niet heb geslapen en heel graag rustig wil liggen. Hij vergeeft het ons, geeft Bert een hand. Voor de rest hebben we een “warm welkom”, want zelfs de douche is warm!