We lopen een uur of twee rondom dit gebied en rijden dan verder naar Ribeirio Frio. Op heel Madeira zijn waterkanalen (totaal 2500 km) aangebracht, de zogenaamde Levada’s.  Er lopen prachtige wandelingen langs. We lopen langs steile begroeide hellingen en watervallen en soms langs diepe afgronden, gelukkig voorzien van hekjes. We doen maar een deel van de aangegeven wandeling en moeten dus heen en terug lopen. Ondanks dat we terug iets stijgen, lopen we sneller. Als we terugrijden, begint het te regenen. Niet een beetje miezer en ook niet heel even zoals we op Porto Santo hadden, maar stevig en lang.

Terug aan boord blijkt de zonnetent bijna weggewaaid en gaat de kuiptent erop. Die was al goed weggeborgen. We waren na al die weken mooi weer niet meer van plan deze te gebruiken. Het lijkt wel herfst. Valwinden teisteren de haven en alle boten liggen te rukken aan de landvasten.

Ik ben tot de helft gekomen. Geen wonder dat de obers het hier razend druk hebben. Halverwege de avond lijkt het wel of je naar een versneld afgespeelde film zit te kijken, zo hard lopen ze.  Met enige moeite lukt het ook nog om een rekening te krijgen. Ria en Otto blijven in Funchal en wij rijden terug naar onze haven (ongeveer 35 minuten). Alleen we vinden autorijden allebei zo hard gaan. We rijden 80/90 en hebben het gevoel of we scheuren. De weg is wel tamelijk bochtig en we worden niet aan alle kanten ingehaald, dus zo suffig zullen we niet rijden, maar we zijn gewoon de snelheid ontwend. Funchal is overigens ook veel groter en drukker dan we verwacht hadden. Ook hier vragen we ons af, hoe deze prachtige wegen en onvoorstelbaar aantal tunnels zijn gefinancierd.

09-09-2008 Weerzien met familie (naar Madeira – Quinta do Lorde 30 nm)

We gaan de prettige haven van Porto Santo weer verlaten. Een haven met een bijzondere vertrekkers-sfeer. Niet groot, veel jachten aan een mooring (niet iedereen heeft zoals wij last van “havenplak”) en iedereen die je spreekt is toch wel blij en trots dat ze hier met hun eigen boot liggen.  Porto Santo is weg van de drukte, ondergedoken voor de werkelijkheid en altijd zon. We hebben gistenen onze bootpapieren weer teruggekregen (voor het eerst moesten we die afgeven) en ons netjes afgemeld bij de Brigada Fiscal. Er heeft 5 dagen wind uit het zuidwesten gestaan en nu deze gedraaid is, heeft dit een ware uittocht tot gevolg. We zien tot en met Madeira steeds bootjes voor en achter ons. Iedereen vaart op een gennaker of spinnaker. Al die kleuren zien er vrolijk uit. Wij starten nog even alleen op de Genua, want Bert heeft nog geen tijd (???) om de gennaker op te zetten. Het zit namelijk zo: de prioriteiten zijn wat verschoven, het visequipment moet eerst in orde zijn.

Er moet nu in 5 uur voor 4 personen vis gevangen worden. De vorige gevangen vis, een Bonito was heerlijk, maar er moeten er nu toch eigenlijk wel minimaal 3 in de emmer.

Als de gennaker eenmaal staat loopt het heerlijk (maar varen we voor het mooie weer te hard om een vis te vangen). Ondertussen zetten we onder het varen ook nog een wasje in het sop. De emmer wordt vastgebonden in de kuip en we hopen dat het schoon schommelt. Eigenlijk is handwas tegen mijn principes, maar één trommel voor € 9,00 is ons toch echt te gortig. We kunnen heel de tocht Madeira zien liggen. In de hoofdstad Funchal is een wedstrijd vanuit Gran Canaria en hier kunnen we niet liggen.

08-09-2008 Een nieuwe graffiti-artiest is opgestaan

Vandaag stond in het teken van visitekaartjes. We wisten dat sommige zeilers een visitekaartje hebben, maar waren daar ten eerste niet meer aan toe gekomen en vonden het ook wat overdreven. Maar we ontmoeten zoveel andere vertrekkers en iedere keer verdwijnen uitgewisselde gegevens op losse briefjes, terwijl we de kaartjes netjes bewaren. Dus gisterenavond heeft Bert driftig zitten ontwerpen op de laptop. Vanmorgen terwijl ik bij de kapper zat (die kort en een beetje rommelig wel heel letterlijk heeft opgevat) stond Bert 3 deuren verder bij een fotoshop in zijn beste Portugees uit te leggen wat hij wilde. En na drie keer van de haven naar het dorp gefietst te zijn, liggen er nu 80 glimmende kaartjes met dezelfde lay-out als de website in de kaartentafel. Helaas kreeg ik tijdens de 3^e fietstocht (de 2 keer daarvoor waren ze niet klaar) een lekke band. Nu had ik volgens ons buurmeisje Silke van 4 jaar, wel kleine pepernootjes op mijn brood gehad (speculaasbolletjes), maar ik had volgens mij geen pepernootje in mijn band. Wel moest ik mooi een half uur lopen met de fiets aan de hand. Bert was inmiddels met de volgende artistieke uitspatting bezig. Op de kademuur in de haven staan allemaal tekeningen van zeilers (het meest bekend is de muur op Horta op de Azoren) en Bert wilde ook hier “ons visitekaartje” achter laten. Dus heeft hij een mal gemaakt en vier spuitbussen lak gekocht. Na een uur spuiten en verven staat er nu ook een herinnering aan ons op de muur. En ook hier zoals op de website.

We moeten alleen nog even het copyright van de foto bij Miranda van de Neste checken, want zij heeft de foto gemaakt tijdens een nachtelijke oversteek van Zuid Engeland naar Bretagne. Ze dacht toen nog “goh leuk een foto bij zonsondergang”, maar nu is er dus een website, visitekaartjes en een spuitmal voor op de muur van gemaakt. Het werkte wel aanstekelijk want een half uur later, zaten er 2 nieuwe artiesten de muur te bewerken. In de avond nemen we de gehuurde auto van Lars en Aukje nog even mee voor een korte rondrit. Dit stuk hadden we op onze fietsjes niet getrokken. Het is ongelooflijk hoe kaal en dor Porto Santo is en hoe mooi de wegen zijn, die eigenlijk nergens toe leiden.

07-09-2008 Een Processie

Gisteren zagen we dat ze de kerk aan het versieren waren. De “koster” vertelde ons dat er vandaag een processie zou zijn om 18.30 uur. Dus stonden we vanavond na een rustige dag aan boord op tijd op het Wifi plein. Een drukte van belang. De rust is overigens relatief Bert en Lars van de Laaxum hebben zoveel om over te praten, dat Lars voorstelde dat ze niet meer tegelijk het dek op mogen. Omdat dit iedere keer resulteert in een praatje van minimaal een half uur.

Maar terug naar het plein. In de kerk is een dienst gaande en er staan boxen buiten. We internetten en skypen nog even en precies als de batterij van de laptop op is, komt de stoet onder de versierde haag naar buiten. Eerst mannen met rode capes, daarna een groep met zo’n cape die je ook bij de kapper om krijgt. Zo zal het vast niet bedoeld zijn, maar het zag er wel zo uit. Daarna kinderen in de mooie kleding gevolgd door de voorganger van de kerk. De stoet sluit met volgens ons het halve eiland aan bewoners. De meeste mensen zijn ingetogen en sommige zelfs droevig. In het donker komen ze weer terug bij de kerk, waar wij inmiddels het terras op gezocht hebben. Weer komen we Nederlanders tegen die hier wonen. En geef ze ongelijk. Op tijd gaan we op onze hier onmisbare fietsjes weer naar de boot, waar Bert het Cruisers Handbook of Fishing van Lars doorneemt op zoek naar de gouden tips voor het vangen, binnenhalen en bereiden van de enorme vissen die hij nog verwacht te gaan vangen. De Laaxum heeft onderweg al een enorme joekel aan de haak gehad, een prachtige groene vis van meer dan een meter. Dus, “we must be prepaird”.

06-09-2008 Porto Santo bedreigd?

Na de “inspannende” dag van gisteren staan we verbazend soepel en vroeg op en doen na het ontbijt een bakkie met de Laaxum. Bert gaat de foto’s gereed maken voor de site en zit weer helemaal na te genieten. Beetje jammer alleen, dat hij de schakelaar van het verlengsnoer vergeet om te zetten en we dus later met een lege accu in de Wifi zone zitten. Op ons wifi terras zit een man met strooien hoed een boek te lezen. Het blijkt een Nederlander te zijn; Jan die hier al een aantal jaren woont. Hij is nogal bezorgd om de bouwwoede op Porto Santo. Er gaan hier miljoenen aan EU geld  doorheen en gigantische recreatiecomplexen worden uit de grond gestampt. We hadden dit gisteren al gezien. Er zijn nu 3500 inwoners en 3000 hotelbedden. Dit moeten er beiden meer dan 8000 worden vertelt hij. Er zijn 2 congrescentra (beetje jammer alleen geen congressen) en later zien we een enorme kartbaan en een heel stadion compleet met dranghekken rondom een stukje strand waar gevoetbald kan worden. De eerste golfbaan is al failliet gegaan, maar er schijnt nog een 2^e te moeten komen.  Alleen komen er net zoveel golfers dan congresbezoekers.  Hij ziet de toekomst somber in, maar onze bril is toch vooral roze. Jan, je zit hier prachtig in de zon, rondom witte huizen, super rustig met een betaalbaar biertje en het pensioen wordt gestort. Laat die 5000 nieuwe zielen lekker in een andere hoek van Porto Santo badderen en borrelen en denk vooral niet aan vol en regenachtig Nederland. Wij zouden het wel weten. We geven Jan 2 biertjes later de hand en doen nog even wat aan cultuur door het huis van Columbus te bezoeken. Die was getrouwd met een Portugese uit Madeira een woonde dus hier. De ontdekkingsreizigersmoeheid begint na vier weken Portugal nu toch echt heftig toe te slaan en binnen 10 minuten wandelen we weer in de stad, waar we een winkel vinden om visitekaartjes (van de boot) te laten maken en een kapper. Twee afspraken later fietsen we weer naar de haven waar ik meer dan anderhalf uur lang bijklets met vriendin Lisette in Duitsland.

05-09-2008 We zijn bofkonten Zo voelen we ons als met onze fietsjes na drie kwartier zwoegen op het uitkijkpunt op de zuidwest punt van Porto Santo staan. Onder ons ligt een hagelwit zandstrand en het water is nog blauwer dan blauw. De sfeer op dit eiland is relaxed. Heel bijzonder om hier met je eigen boot te liggen. Ook andere boten ervaren dit zo. De Golf van Biskaje is het eerste grote punt waarbij je denkt “dat hebben we toch mooi gedaan”, en dit na bijna 4 etmalen zonder land het tweede. We willen vanmorgen op tijd gaan fietsen, maar hebben een sociaal tijdprobleem. Als we weg willen gaan, komt net een mede vertrekker uit Nederland, de Laaxum naast ons afmeren. Elkaars ervaringen horen en vooral het delen van deze ervaringen (wat was dat water blauw zeg, hebben jullie ook een vis gevangen – wij zo’n grote – mooi hé dat fluoriseren van het water, we vonden de nachten toch wel heel bijzonder). En dan ben je zo weer een uur verder. Als we eindelijk op weg zijn en bij een kiosk staan te informeren naar de Ferry voor Ria en Otto komen we de bemanning van de Yara tegen. Weer duizend en één onderwerpen om over te hebben. Een half uur later spreken we maar af vanavond gezamenlijk te gaan internetten op het plein en beiden nu toch écht het eiland te gaan verkennen. En zo komen we na een lekker tochtje en na een steile klim, grotendeels met de fiets in de hand op het uitzichtspunt. Genietend van het uitzicht en een zak pelpinda’s zijn we het helemaal eens: “we zijn enorme bofkonten”.

Na 5 minuten onze fietsremmen gemarteld te hebben staan we weer beneden. Het zweet spoelen we op de steiger af met de gewone waterslang. Dan doen we nog snel wat voorbereidingen voor site en gaan we weg voor onze internetdate met Poll en Kyra van de Yara. Dit loopt natuurlijk weer uit zodat we in het donker nog met Ria en Otto zitten te skypen en zonder licht op onze fiets terug naar de haven rijden. Donders wat een drukte! Bert heeft bijna de hongerklop. Aan boord moet hij nog informatie van onze Belgische buurman Luc doornemen en moeten we nog eten. Als Bert na het eten nog steeds ietwat dizzy is, is mijn vraag “je bent toch niet overspannen van al die drukte”? En dan te denken dat we vroeger dachten dat vertrekken niets voor ons is, omdat we toch wel graag “onder de mensen zijn”. Nou hier hebben we vandaag geen gebrek aan gezellig met al deze mensen om ons heen. Lars en Aukje van de Laaxum komen nog even borreltje drinken en voor we er erg in hebben zit Annette haar normale nachtwacht tot van 02.00 uur tot 06.00 uur er in ieder geval weer voor de helft op. Leuk detail is dat Lars zijn vader de ontwerper en bouwer was van de skarl de eerste open boot die wij in Friesland huurden aan het begin van ons zeilerbestaan “It’s a small world”.

04-09-2008 Kabbelen tot zonopkomst Het is zo vredig. Duizenden sterren, kabbelend water en om ons heen drie lichtjes van de andere zeilboten. Youp gaat weer op, maar wordt later ingeruild voor een boek. Rond 1.30 slaat de fok alle kanten op en drijven we stuurloos. De stuurautomaat weet het niet meer. Toch de motor maar aan en heel rustig varen we richting de vuurtoren. Een enorme kerstboom vaart achter ons langs; een cruiseboot. We schommelen weer iets en met een beetje meer snelheid gaat dit over. Bert besluit toch maar langzaam richting de haven te varen. Om 06.30 uur varen we de marina in en als we echt vast liggen wordt het licht. We duiken nog even tussen de klamme lappen. Het is nu ook in de nacht warm. Rond de middag gaan we de boot van binnen en buiten poetsen en de havenformaliteiten regelen. Dit laatste betekent dat je 2 keer een half uur aan een bureau zit met je papieren (zeebrief, meetbrief, paspoorten, verzekeringsbewijs) en dat de tegenoverzittende persoon dit allemaal in de computer zet, kopieën maakt en hier later nooit meer iets mee doet. Met de sleutels van het douchegebouwtje kom ik weer terug. Bert koelt zich af door de Genua schoon te spoelen en hiermee ook zichzelf zeiknat te maken. Ik neem de gewone douche en wordt bij terugkomt verrast met pannenkoeken. De fietsen staan klaar voor een verkenning en we gaan op zoek naar de Wifi zone om te internetten en te skypen.

We hebben of geen internetverbinding of de site ligt er uit, dus lopen vreselijk achter. We zitten op een terras onder een palmboom meer dan een uur te skypen met onze ouders. De site kunnen we helaas niet publiceren. Maar weer een mail naar de provider gemaakt. We fietsen weer terug en zien iemand cactusvruchten plukken.

Met een plastic yoghurt beker zorgt hij dat ze zonder stekels in zijn mand komen. Of we er eentje willen proeven? Natuurlijk willen we dat. Het smaakt prima en na de 1^e volgt de 2^e. Aardige man en we bedanken hem, maken een foto en fietsen verder. In de haven zien we onze Engelse buren. Zij varen in etappes met verschillende bemanningen. Dit horen we toch ook regelmatig. Vanavond eten we pasta met de zelf gevangen Bonito. De hengel moet de volgende trip weer uit, want die smaakt uitstekend. Het is rood vlees en smaakt zelfs een beetje naar vlees. We eindigen de avond in de kuip bij Belgen (één van de mee opvarende boten van de dag en nacht er voor).

03-09-2008 Land in zicht

In de ochtend draait de wind naar het zuidwesten (pal tegen) en we stampen iets. Lig ik eens lekker te slapen, zorgt een windshift weer voor onrust. Opeens varen we met 2 andere zeilboten op. De oceaanstomers zijn verdwenen. We verleggen de koers iets naar het noorden in de hoop dat de wind weer draait. En weer kloppen de gribfiles en zelfs iets eerder kunnen we onze juiste koers weer volgen. De motor draait nog steeds bij. Ieder uur schrijven we keurig in ons logboek. Zodra de wind boven de 6 kts komt kunnen we zeilen, maar dit gebeurt een tijd niet. Wel is het heerlijk rustig varen. Bert knutselt van onze kuiptent een bimini. Het wordt te warm in de zon. De middag zitten we beiden in een boek verdiept en de tijd vliegt. Om 17.00 uur weer een sked met Dennis. Hij zal onze ervaringen en positie in ons gastenboek op de site zetten.  Op dit moment zeilen we weer. Niet hard, maar gek genoeg hebben allebei heel veel rust.

Bert zegt heel rustig “ Kijk Annette, daar gaan we heen”. Hé, waar heeft hij het over, we moeten nog 40 mijl. We zien dus gewoon Porto Santo al liggen op 40 mijl (meer dan 70 km witte plek in midden van foto). Als we zo doorvaren, zullen we rond 02.00 uur aankomen. Liever niet in het donker, maar na bestudering van de kaart en Pilot in combinatie met het rustige weer, moet het geen probleem zijn. We zien de 2 zeilboten om ons heen afremmen. Die gaan dobberen. Wij halen het grootzeil binnen, om dit niet ’s-Nachts in het donker te hoeven doen en de wind is toch minder. Om 22.00 gaat ook bij ons de knop om met nog 19 mijl te gaan, gaat de motor uit en we gaan dobberen.

02-09-2008 Met de schildpadden pootje baden in de oceaan Het 2^e etmaal klokken we 131 mijl en om 12.00 uur zijn we over de helft. Bert gooit de vishengel uit en haalt later voor het eerst iets anders dan makreel naar binnen. De vis CD rom wordt opgezet met dank aan Rein en het blijkt een Bonito met drie sterren voor de smakelijkheid.

Eind van de middag hebben we weer ons doucheritueel en daarna zetten we de SSB aan. Compleet verbaasd zijn we als we Dennis horen. Die moest weer aan het werk zijn, maar blijkt als een gek naar de radiovereniging gereden te zijn om met ons contact hebben. Is dit niet super. Het contact is kraakhelder en meer dan een uur zitten we te kletsen, terwijl in de verte een paar dolfijnen een springshow opvoeren. Dennis biedt aan onze ouders even te contacten, die dit geweldig vinden. We geven onze positie, koers en snelheid door. Helaas zorgt de motor nu voor de meeste voortstuwing. Even later zien we iets drijven. Het lijkt wel een boei. “Nee, kijk nou het is een zeeschildpad”. Snel draaien we de fok in en proberen in de buurt te komen. Kicken!!  Na twee foto’s zien we zijn pootjes bewegen (zwaait hij?), de kop komt omhoog. Oh wat is dit gaaf! Hij lijkt te denken, wat doen die herriemakers hier nu en duikt onder. Iets later zien we de 2^e, maar die verdwijnt ook meteen en de 3^e besluiten we maar met rust te laten. De dag vliegt zo om en we draaien onze wachten weer. De deining is veel minder, het is superhelder. Soms zie ik lichtjes die de radar nog niet ziet. Vannacht “doe ik het met Herman Finkers, Hans Teeuwen en zelfs Snip en Snap”. Er gaan weer 2 schepen ruim om ons heen. We schommelen minder en ik slaap zelfs het grootste deel.

Bert wordt er helemaal poëtisch van en schrijft in het logboek:

Oneindig is de zee

Oneindig zijn de sterren

Eindig is het leven

Het zit niet altijd mee

(oftewel geniet ervan).

01-09-2008 Schip op raamkoers Het eerste etmaal zijn we goed opgeschoten; 140 mijl. De wind draait en wordt minder. De gennaker komt uit de zak. De wind zakt verder in, oef dit moet niet nu al gebeuren. Later blijkt dit ook het moment te zijn geweest waarop de Vida is omgedraaid. De motor moet even bij. Maar gelukkig houdt de wind zich aan de gribfiles en een uurtje later is motor weer uit. 

Er komt een schip aan, en deze is wel heel groot. “ Ship in position 36^o27’ north and 011 ^o 02’ west, this is sailing yacht Äventyr, do you read me” roept Bert op kanaal 16 van de marifoon. Na 2 pogingen hebben we contact. “Do you see me on radar and what are you intentions”, gaat Bert verder. Of course, zag hij ons op zijn radar en hij gaat achter ons langs, reageert hij. We geloven er geen snars van en volgens ons zat hij te pitten, maar goed na dit contact draait hij, ons met een rustiger gevoel achter latend. De zon schijnt vandaag uitbundig en aan het eind van de middag douchen we achter in de kuip met onze gardenaslang aan de keukenkraan. Zo fris als een hoentje zeilen we de 2^e nacht in. Weer trekt de wind aan, het wordt tijdens de wacht van Bert zelfs regenachtig en het 2^e rif gaat er midden in de nacht in (leermoment: als de grote Genua op staat, gaan we met een 2^e rif de nacht in, dit geeft de meeste rust en scheelt qua snelheid weinig). Als ik de wacht overneem, schommelen we behoorlijk van de deining. Van slapen was weer niets gekomen en buiten wordt ik misselijk. Gatver. Dit wil ik niet. Moe en ziek zit ik te mokken. Bert vraag of ik het 2 uur wil proberen vol te houden, zodat hij toch even kan slapen. “Reddingsmiddelen” ; bananen en zeeziektepillen worden gepakt. Ik schrok alles naar binnen. Gelukkig zakt het en haalt Harrie Jekkers me toch door mijn wacht heen. Met grote dank aan vriend Marco die veel cabaret op mp3 voor ons heeft verzorgd.

31-08-2008 Op weg naar Porto Santo Na nog uitvoerig de gribfiles bekeken te hebben, de potdichte mist een beetje is opgetrokken en de zwemmers van de zwemwedstrijd tussen de havenpieren vandaan zijn gesparteld, maken we los voor de langste oversteek tot nu toe; 480 mijl naar Porto Santo. Er zal niet veel wind staan en we verwachten tot en met dinsdag te kunnen zeilen, maar daarna de motor bij te moeten hebben. Vanaf donderdag draait de wind naar het zuidwesten (helaas pal tegen dus) en komt er ook weer slechter weer. Willen we op tijd zijn voor Ria en Otto (zus en zwager) moeten we dus wel weg. Bert heeft nog SSB contact met Dennis. We stellen dit een half uurtje uit, zodat we uit de haven zijn en beter contact hebben. Snel gaan “alle lappen omhoog”  en we zeilen iets aan de wind (60 graden) heerlijk. Bert gaat lekker bijkletsen met Dennis (was een tijd geleden) en ik vaar verder. Het zicht is matig, maar ik zie nog net de schepen voor anker (zeeschepen) liggen. “Bert, mag de radar aan”, zeg ik na half uurtje. Ik zit weer in de soep, dichte soep. Al kletsend, geeft Bert aan me door dat er nog één boot voor ons ligt. Ik wijk voor deze uit en kan nog net de visvlaggetjes zien die nu op ramkoers zijn gekomen. Verder van de kust, lost de soep weer op. De zee is kalm, de boot loopt uitstekend en veelbetekenend kijken we elkaar aan. “Als we dit toch zo een tijdje zouden hebben”. Enig nadeel is dat de zon achter het grootzeil zit en het ietwat frisjes is. Zo heb je zo je eigen problemen. Opeens horen we marifoon. “Aventyr, hier de Vida”. Verrast pakken we marifoon. De Vida zou vandaag nog niet vertrekken, omdat Marscha niet lekker was. Ze zijn toch 2 uur na ons vertrokken (later keren ze toch terug i.v.m. te weinig wind).

In het begin van de avond trekt de wind iets aan, en wordt het weer apenkooien. En als je nog 4 etmalen moet zeilen, wil je niet apenkooien. Dus gaan er binnen een uur 2 riffen in het grootzeil en wordt de Genua iets ingerold. We zeilen nu de duisternis in, dan lijkt alles wel veel harder te gaan. Het water langs de boot licht op, er staan echt duizenden sterren. Helaas geen maan. Wel regelmatig lichtjes in de verte. We turen met de verrekijker, zoeken naar boordlichten, zetten soms de radar bij. Het zicht is wel 15 mijl. We zitten duidelijk nog een in scheepvaartroute. Geen visserschepen meer, maar alleen grote oceaanstomers. Ze varen meestal met een grote boog om ons heen. Van slapen komt bij mij geen moment, Bert kan hier beter tegen en pit tijdens mijn wachten toch het grootste deel. Met Youp en Harrie Jekkers op de mp3 zit ik te lachen in de kuip. Ons wachtsysteem is niet zo heel strak. Bert gaat rond 20.00 uur voor twee uur plat. Hij heeft wacht van 22.00 tot 02.00 uur en ik van 02.00 uur tot 06.00 uur. Gek genoeg hebben we juist in de nacht de meeste wind. Tegen het einde van mijn wacht wordt het wat minder. Om 06.00 uur ga ik nog even liggen (ook dit keer weer wat langer dan even). Nog steeds wat katterig, hangerig en slaperig.