03-05-2009 Hoe klein kan de wereld zijn (naar Mar de Menor 35 nm)

“Volgens mij is dat  Fred Cremer’, zegt Bert. Ik kijk hem stom verbaasd aan. ‘Fred Cremer’? ‘Ja, ik voel het gewoon’ , zegt Bert. We liggen samen met de Chica en de Yucatan te wachten voor het smalle kanaal bij Tomas Maestre om het binnenmeer Mar de Menor in te varen.

Achter ons komt een mooie motorboot aan, een Nederlandse. Hoe is het mogelijk. Bert roept naar de man achter het roer: ‘Fred’. Die kijkt verwonderd naar beneden. En inderdaad hij heeft gelijk.  Fred Cremer is een zakenrelatie van Bert en samen met zijn vrouw hebben we ooit een gezellig ballonvaartweekend in Bad Boekelo gehad. Wat is de wereld toch klein. We wisten dat ze graag naar de Middellandse Zee wilden met hun boot, maar de kans dat je elkaar gewoon spontaan tegenkomt is natuurlijk heel klein. Eenmaal door de brug varen wij naar het kleine eilandje Peliquera. Het ligt hier vol met Spanjaarden, maar als we er aan komen gaan ze bijna allemaal weg. Een uurtje later liggen we met 4 Nederlandse boten bijna alleen voor anker. Het eilandje heeft een mooi wit strandje, palmbomen en talloze roze en gele bloemen. Een prima plaatsje om iets te drinken dus. We zitten nog maar net aan de borrel als een speedboot om onze boot cirkelt. Onraad? Gelukkig varen ze weg, maar komen nu naar het strand. Het zijn Fred en de kinderen. Ze waren ergens anders voor anker gegaan, maar vinden ons oppertje nog wel erg mooi en komen hier ook liggen en of we dan ook maar meteen iets komen drinken aan boord. Graag. Het wordt een erg gezellige en late avond, waarbij we beginnen met een rondleiding door hun prachtige boot.

02-05-2009 Toch nog flamenco

We staan boven bij het eeuwen oude Romeinse amfitheater als de sfeervolle muzikale klanken van de Spaanse flamenco ons tegemoet komen. We kijken van bovenaf precies de feeststraat in. Na bij het kasteel en het theater rondgelopen te hebben, gaan we dus weer snel naar het centrum. Cartagena is een prachtige stad en we vallen weer met onze neus in de boter. Er staat een band met hart en ziel te spelen en in de straat dansen vrouwen met kleurige flamencojurken. Ook kleine meisjes weten al hoe ze op de muziek moeten bewegen. Aan het spit hangt een speenvarken te roosteren, Argentijns vlees wordt heerlijk kruidig opgediend. Mensen dansen, klappen op de muziek en kletsen ongedwongen en dat allemaal onder de stralende zon. En er is geen toerist te zien. We zijn zo uit de haven weggelopen met onze korte broek en op nep croqs en voelen ons tussen al deze mooie mensen nogal schoffies. Dit soort onverwachte momenten blijven toch het mooiste van op deze manier reizen.

01-05-2009 Weer een feestdag

We ontbijten in de zon met uitzicht op de bergen met planten en bloemen in allerlei kleuren. Om ons heen zwemmen duikers, roeien kanoërs en staan vissers. De windverwachting is oost en dan liggen we hier precies aan lagerwal. En we hebben vannacht al behoorlijk liggen rollen. Rond de middag zetten  we daarom koers naar de haven van Cartagena. De genua gaat meteen uit en we kruisen richting de haven. De wind neemt snel toe en binnen 5 minuten staat er windkracht 6. Vooral bij de kapen neemt deze nog verder toe. Het wordt een nog wat onstuimig tochtje met een steeds donker wordende lucht. We zetten op mijn verzoek toch de motor maar aan en varen recht tegen de golven in.  Het is koud en het gaat regenen. Eenmaal in de haven roept Rick van de Chica, dat we naar de andere haven moeten varen. Er is een feestdag! Er gaat in Spanje werkelijk geen halve maand voorbij of er is een feest. In de eerste haven lig je precies langs de kade waar alle feestgangers voorbij komen. Ook de Engelsen voelden zich hier niet prettig, zijn al verhuisd naar de nieuwe haven. De haven die voor de verandering ook weer eens vingersteigers heeft. Het feest willen we natuurlijk weer meemaken. Er staan al allemaal kraampjes in de  sfeervolle straten en er zou flamencodansen zijn. Dat willen we helemaal graag zien. Er lopen in de avond schattige meisjes en prachtige vrouwen in fleurige jurken, maar er wordt weinig flamenco gedanst. Misschien morgenavond een nieuwe kans.

30-4-2009 Passaatzeilen op de Middellandse Zee (naar Cala de Salitrona 71 nm)

Het doet vanmorgen zeer, de wekker om 06.00 uur. Maar er staat minimaal 70 mijl voor de boeg, dus vroeg weg. Na de 2 Engelse boten gaan we ook ankerop bij het eerste daglicht. De windverwachting is weer heerlijk zeilweer. Windkracht 3 tot 5 vanuit het zuidwesten. Maar inmiddels weten we hier beter. Het blijft afwachten en in de ochtend is er meestal geen wind. Rond 12.00 trekt de wind inderdaad aan. Voor het eerst bomen we de grote genua uit, en zetten ook onze 2^e voorstag met de stormfok. Oftewel passaatzeilen. Voor het eerst onze reis zeilen we pal voor de wind. Het loopt lekker. De wind is tussen de 13 en 16 knopen en met 5,2 tot 6 mijl per uur is het comfortabel zeilen. De Nederlandse Chica en Ycatan varen 20 mijl voor ons en de 2 Engelse boten een mijl of 2. Via de marifoon hebben we regelmatig contact. De Chica klaagt over te weinig wind en direct als we dit horen zakt bij ons ook de wind in. Jammer, het liep zo lekker. De rest gaat dus verder op de motor, maar er staat helaas wel een redelijke swell. We slingeren dus nogal. Alle boten gaan de haven van Cartagena in, maar wij besluiten nog even te ankeren in de baai van Salitrona. We liggen hier samen met een groot Nederlands vrachtschip (uit Dordrecht) en nog een zeiljacht. Het is een prachtige en bergachtige baai met weer helderblauw water. Ter ere van koninginnedag wisselt Bert onze Nederlandse vlag. Het oude exemplaar is na een jaar compleet verschoten en gerafeld. En dat kan natuurlijk niet op deze dag. Helaas horen we later dat de vlag in Nederland halfstok hangt.