26-09-2009 Oplichters en korte rokjes

De wind giert sinds gisterenavond al door het want en ook nog uit de verkeerde richting. Helaas kunnen we nog niet verder. Nadat ik gisterenavond de waterpijp met een aardige Tunesiër heb gerookt (ik was zo nieuwsgierig hoe dat nou was) besluiten we zijn tip om naar Sousse te gaan maar op te volgen. Er is een uitstekende treinverbinding, maar de taxichauffeur die ons naar het station brengt wil ons, in mijn ogen voor een redelijk bedrag, helemaal brengen. De trein stopt niet bij de medina liegt hij. Na een half uurtje staan we voor de overdekte vis- en groentemarkt, met wagens vol glibberige slakken en grote moten verse vis. Het eerste deel van de medina is ongelooflijk toeristisch en ik laat met schandelijk afleggen als ik een leren tasje koop. Met een charmante glimlach vraagt de verkoper gewoon (zie ik later) 8 keer zoveel als normaal. Ik verreken me en ondanks een leuke onderhandeling  betaal ik ongeveer twee keer teveel. Dat ik me zo laat beetnemen! Bert pest me er de hele dag mee. Gelukkig weten we ook de smalle overdekte souks te vinden met honderden kleden, nog meer gekleurde keramieke potjes (ze zijn erg leuk, maar niet erg praktisch aan boord), natuurlijk de waterpijp en een vriendelijke parfumman. Als 120 jaar heeft zijn familie dit winkeltje en een fabriek in Tunis. Hij werkt er zelf al 35 jaar en heeft honderden foto’s hangen. Na 7 geurtjes geroken te hebben, koop ik 2 flesjes. Vanuit grote flessen vult hij ze bij. Als jaren tevreden klanten zegt hij. Voor het eerst vandaag voel ik me niet opgelicht. Onze gasflessen aan boord zullen in Tunesië niet leeg raken van het koken. Heerlijke broodjes met kip en groenten kunnen we niet weerstaan. De trein blijkt echt zo goedkoop als Bert dacht, en op 3 minuten lopen van de medina te vertrekken. Voor € 0,56 rijden we ongeveer in een half uur met de trein terug naar Monastir. We hadden ook de taxi dus veel te duur betaald. Als we lekker aan boord liggen, denk ik dat ik droom en weer terug in Nederland ben. Een  blaasorkest speelt de sterren van de hemel op nog geen 50 meter van de boot. Op het plein ervoor dartelen 10 korte gerokte majorettes, gadegeslagen door vrouwen met hoofddoeken en mannen die op het terras de waterpijp roken. Op zijn zachts gezegd, een wonderbaarlijk gezicht.

25-09-2009 Tegeltjes, marmer en monumenten

‘Bert er wordt geklopt en geroepen’ zeg ik en schud Bert wakker. ‘Captain, captain’ horen we. Slaperig loopt Bert naar buiten. Het is nog stikdonker. De douane staat bij onze buren aan de voorpunt te kloppen. En dat midden in de nacht. Er volgt een wat verwarrende conversatie want de bewaker en douane spreken geen Engels en Bert geen Frans.

Ze zijn duidelijk niet naar ons op zoek en we draaien ons nog maar lekker om. Rond de middag proberen we Monastir verder te verkennen. De 1^e president na de onafhankelijkheid is hier geboren en zijn mausoleum staat vlakbij de haven. De kortste route is over het kerkhof. Wel een lugubere weg. De graven zijn heel anders dan bij ons. De meeste zijn wit gekalkt maar er zijn er ook veel betegeld. Een bijzonder gezicht, want het zijn de tegels die wij kennen van de badkamer en toilet. Meestal vierkante witte en de luxere met een marmermotief of grote lichtblauwe. Bij het mausoleum worden we opgewacht. De Tunesiërs zien blijkbaar vanuit de verte uit welk land je komt en het blijft toch merkwaardig welke zinnetjes ze onthouden. ‘Oh Nederland, tuut, tuut, tuut, de groeten van Ruud’. De “gids” leidt ons rond door een klein museum over de 31 jaar dat de president het land bestuurde. Weer staan we versteld dat er in relatief arme landen enorme sommen geld uitgegeven worden voor een grafmonument. Kosten nog moeite zijn gespaard. Het duurste Italiaanse marmer, graniet en bladgoud. Het is wel prachtig geworden. De “gids” is handig met mijn fototoestel en spoort ons meerdere keren aan om op de foto te gaan. Uiteraard wordt aan het eind wel een “vrijwillige” vergoeding gevraagd voor zijn uitleg en overige diensten. Een andere bezienswaardigheid is de eeuwenoude Ribat (fort). Nu zijn wel een beetje “oude gebouwen moe” aan het worden, maar op de toren heb je een mooi uitzicht over de haven en een deel van de oude stad. Boven ontmoeten we een Zwitsers stel wat net zo lang als wij onderweg is. Alleen met een landrover van Zürich naar Kaapstad. Zij vertellen ons ook dat in Mahdia, waar 3 tantes van mij tot dinsdag zaten, alles bijna overstroomd is. Er was nog één straat begaanbaar, de rest stond allemaal blank. In 30 jaar had het niet zo veel geregend. De hoeveelheid regen was gelijk aan wat hier normaal gesproken het hele jaar valt.

24-09-2009 Acrobatiek in de voorpunt

De wind is weg en in de ochtend schijnt de zon. Voor het eerst sinds 9 maanden breng ik een deel van de was weg. Bert kit de voorpunt en zet het plafond er weer in. Onze voorpunt is tevens boekenkast, kledingkast en bergruimte, dus het is heel wat werk om alles er weer in en uit te krijgen. Echt charmant ligt hij er niet bij als het plafond weer terug kan. Het is weer een klus voor een groot deel van de dag en pas tegen de avond lopen we naar de nieuwe vissershaven. Volgens de Pilot met goede voorzieningen voor jachten. Je ligt hier wel veilig, dat is duidelijk. Twee enorme breakwaters beschermen je tegen hoge golven.

Er liggen ook een aantal jachten (ongeveer 8) en we zien een boot of 10 op de kant. Voor de rest veel vissersnetten, mannen op vooral hele oude brommertjes, pakhuizen, roestig ijzer en veel rommel. De omgeving is grotendeels niet bestraat en overal staan oude en vervallen panden. En wonder boven wonder hebben veel van de gammele panden nog wel prachtige houten geschilderde deuren.

23-09-2009 Zandzakken voor de deur

Vanmorgen om half 3 steekt de wind op en komende de eerste buien over. We hadden dit op de gribfiles (windvoorspellingen) al gezien. Hele donkerblauwe gebieden met rode vlekken. Dat betekent regen, regen en nog eens veel regen. Die buien van de Middellandse Zee kennen we inmiddels en de bijbehorende windvoorspelling van windkracht 4/5 bekijken we dan ook met argusogen. Sterker nog we geloven er geen snars van. Om half 4 staat ons zonnetentje als een gek te klapperen, en klappert het onweer nog harder. We liggen net langs de breakwater met de wind op de kop. Een uitstekende plek zou later blijken. De hele dag regent en waait het hard. We zetten de windmeter maar eens aan, en zien continu ongeveer 30 kts wind (windkracht 7) met uitschieters van 40 en 45 kts (windkracht 8/9). De golven komen soms over de breakwater heen en de spray komt aan boord. Voor de zekerheid zetten we maar 2 extra voorlijnen. Toch vervelend als er eentje zou breken. En met al die regen is duidelijk dat we toch echt lekkage hebben. Een plastic zak voorkomt dat we natte voeten krijgen in bed. Bert is een groot deel van de dag bezig naar het zoeken van de oorzaak. Na 3 uur blijkt een kitrand zwaar verdroogd te zijn. Kit eruit halen, alles schoonmaken en laten drogen. Gelukkig wordt het tegen de avond droog en kunnen we de Tunesische keuken leren kennen. Hier is uit eten gaan nog echt leuk. In het internetcafé zien we op de TV dat er overal enorme overstromingen zijn. Dan mogen wij nog niet klagen met een beetje natte voeten.

22-09-2009 Kijken, kijken niet kopen en leuke schoteltjes voor macaroni

We zijn weer in een Arabisch land. Het land van minaretten, moskeeën, mausolea, theehuizen, en een medina vol met tapijten, aardewerk, leren muiltjes, pepers en allerlei andere kruiden. Na vanmorgen eerst de voorpunt ontzout te hebben (we hebben een klein beetje lekkage via een kabel) inclusief de houten planken, lattenbodem, matrassen en het beddengoed, gaan we Monastir verkennen. Op 5 minuten lopen van de haven ligt het centrum. In Monastir staan vele hotels en men is duidelijk toeristen gewend. De medina is grotendeels een toeristentrekpleister. Veel Tunesiërs spreken wat Nederlands.

Het bekendste (en vervelendste) is natuurlijk: kijken, kijken niet kopen! Maar er zijn zeker aardige en charmante verkopers bij. Kom kijken, leuke schoteltjes voor macaroni. ‘We leven op een zeilboot en na 1 tocht liggen deze schoteltjes in honderden stukjes’. Natuurlijk is dit voor hen geen argument. Dan pakken we het toch goed in. Nee, de verkopers laten zich niet van de wijs brengen. De sfeer is gemoedelijk en we voelen ons snel op ons gemak. We nemen een mierzoete minthee bij de Salon du Thee en genieten van alles wat er om ons heen gebeurt. Om ons heen roken mannen de waterpijp en scheuren brommertjes van minstens 30 jaar oud door de straten. Het eerste gevoel bij Tunesië is goed. En voor het eerst in 4 maanden hebben we een haven met een douchegebouw. Met veel en heerlijk warm water. Warm en roze als kleine biggetjes komen we er onder vandaan. Wat een luxe.

21-09-2009 Beestenweer met waterhozen (naar Monastir 176 nm)

We hebben beiden nog redelijk kunnen slapen. Als ik thee zet en brood klaar maak, dut Bert nog even door. Via de SSB haal ik het weerbericht binnen. De voorspelling is noordwest 10 kts (windkracht 3 bijna 4). Voor ons genoeg om te kunnen zeilen. ‘Bert, zit er naast ons een bui’, vraag ik een uurtje later. Bert kijkt op de radar en antwoordt bevestigend. Hij komt ook naar buiten. ‘Shit, er zit een windhoos in’. Ik draai me om en zie een enorme slurf naar het water gaan. Beelden die we op video’s en op TV wel eens gezien hebben, maar zo dicht bij de boot is dit ronduit beangstigend. We trekken onze zwemvesten aan, ik doe de handheldmarifoon in mijn zwemvest en maak de grabbag gereed (waterdichte tas om eventueel mee in je reddingsvlot te nemen). Bert houdt de hoos in de gaten en filmt het ook nog!!. Door de koers te verleggen en extra gas te geven kunnen we hem ontlopen. Gelukkig trekt hij achter ons weg. ‘Daar zit er nog één, een kleine’, roept Bert en drukt meteen weer op de stuurautomaat. De 2^e kunnen we zo ook ontwijken en loopt voor ons weg. Pfff, na 10 minuten lijkt het gevaar geweken. We varen nu alleen op de genua met de motor bij. Er zitten overal om ons heen donkere wolken en we zien iedere keer wolken in een mum van tijd zich transformeren tot duiveltjes. Zo zit er niets en binnen 5 minuten regent het pijpenstelen en onweert het. Met het heftige onweer op onze trip naar Griekenland en deze 2 waterhozen in gedachten, vinden we het veiliger om het grootzeil niet te zetten.  De genua rollen we zo in, maar om het grootzeil snel binnen te halen zijn we langer bezig. Jammer, want we zeilen natuurlijk liever dan dat we de motor aan hebben. Ook besluiten we naar Monastir te gaan in plaats van naar Hammamet. Door de stroom tegen en het rustige motoren van vannacht (om nog enigszins een oog dicht te doen), kunnen we rond 20.00 uur in Monastir zijn en wordt dik het na middernacht om in Hammamet te zijn. Bovendien staat de wind voor Hammamet net verkeerd. De doorslag geeft dat we niet in het donker in dit soort buien willen zitten. Als het licht is, kan je waterhozen zien, maar in het donker is dit veel lastiger. Monastir ligt wel 38 nm zuidelijker en dat moeten we dus later weer extra varen, maar veiligheid is belangrijker dan nog af te leggen mijlen.

Als we bijna bij Monastir zijn de golven nog minimaal. We varen duidelijk naar hogerwal (de kant waar de wind vandaan komt). Het lijkt het Veerse Meer wel. De zon kleurt de lucht donker oranje en de maan staat als een gele sikkel mooi naast de lichtjes van Monastir. Op zee,  “never a dull moment”, zullen we maar zeggen.

20-09-2009 Rollen of hakken, de eerste dag richting Tunesië

Het was weer schommelen vannacht in de baai en het onweerde en regende. Echt lekker geslapen hebben we dus niet. De laatste regen en onweersbuien zijn net voorbij en de zon schijnt weer als de wekker gaat. Binnen een half uurtje laten we de boei in de Blue Lagoon achter ons. We varen langs het eiland Gozo, wat we besloten hebben niet te gaan bezoeken. Er komt dinsdag weer een flinke depressie aan en dan willen we hier weg zijn. De windverwachting is noordwest 4 bft. Het klinkt weer ideaal dus. De zeilen gaan meteen omhoog en we varen aan de wind tegen een knobbelige zee. Echt hard gaan we niet, want we hebben nu stroom tegen. De hele dag schijnt de zon en varen we prima. De wind houdt zich keurig aan de voorspellingen. We kunnen alleen onze koers naar Hammamet niet halen. Onze windvaan Karel stuurt en die is wat minder koersvast dan onze elektronische stuurautomaat en de wind is iets te westelijk. Vannacht moet de wind draaien naar het noorden en dan hopen we het verlies goed te kunnen maken. Als het schemerig begint te worden, begint het gedonder weer! Valt meestal op het land of in een baai, de wind weg tegen de avond, als we oversteken schijnt deze bij voorkeur als het donker wordt aan te wakkeen. De hele dag hebben we windkracht 4 en om half acht is het opeens windkracht 5. Met de wind in de rug is hier niets mis mee, maar op de kop, met de korte golfslag van de Middellandse Zee ronduit vervelend. Voor de wind ligt je de hele tijd te rollen, maar nu hakken en stampen we behoorlijk. We varen langs het kleine Italiaanse eilandje Linosa, hier wordt de zee ondieper en het eiland schijnt de wind aan te trekken. De wind giert door het want en binnen is het werkelijk een takkeherrie. Gatver, ik baal hier echt van! We verwachten echt geen zacht kabbelend zeetje, maar waarom trekt altijd die wind aan als het donker wordt. In de nacht lijkt alles onstuimiger en harder. Bert neemt de wacht over en ik stop mijn oordoppen maar in de oren. Rond 01.00 uur zakt de wind dan toch weg en moet de motor bij. En daar slaap ik veel beter op. Op het zachte gebrom van de motor. Bert doet de nachtwacht met hazenslaapjes. Iedere 15 minuten de wekker om even rond te kijken. De radar en AIS staan op alarm. We zien bijna geen schepen. De zee is nog steeds knobbelig en we stampen de hele nacht behoorlijk. De schroeven van de kastjes en 1 schot zijn gewoon los getrild.